• Anasayfa
• NETWORK MARKETİNG
• İNTERNET BİLİŞİM
• PROJELERİM
• İLETİŞİM

ABONE OL

Kategoriler

• Başarı Hikayeleri
• Güncel Haber
• İnternet Hizmetleri
• Kişisel Gelişim
• Kitaplık
• Köşe Yazılarım
• Liderlik:İletişim Öğrenme
• Manevi Gelişim
• MultiMedya
• Network Marketing
• Özel Gün ve Geceler
• Referanslarımız
• Sağlık: Beyin, Hafıza
• Seminerler & Konferanslar
• Şiir, Hikaye ve Yorum
• Teknoloji Dünyası
• Yazar, Şair, Bilim Adamı

Son Yazılar

• Liderlerin başarı öyküleri
• Senai Demirci: Varlığa şiirimle katılmaktır derdim
• Cennette Aziz Allah’ı Görmek: Tarifsiz Heyecan!
• Erol Tekstil Lorems Harika ürünler Süper Kampanyalar
• Cennette Aziz Allah’ı Görmek: Tarifsiz Heyecan!
• Kurtuluşa Ermede Tembellik Gösterenlere 5 İkaz
• Şeytan’ın Namazı Engelleme Metodları
• Mutluluğa giden üç basamak; duymak, anlamak ve sevmek
• Namaz Külliyatı Kitap Seti
• Kişisel gelişim dergisi; Genç Beyin
• Y.Ö.Özburun “Aile İçi İletişim” Seminerleri
• Y.Ö.Özburun “İNSAN SICAĞI ÖYKÜLERİ” Kitabı
• Y.Ö.Özburun “HAYATA DOKUNAN ÖYKÜLER” Kitabı
• Y.Ö.Özburun & S. Demirci “TANRI SANA KÜSMEDİ” Kitabı
• Y.Ö.Özburun “YAŞAMA SEVİNCİ ÖYKÜLERİ” Kitabı
• Y.Ö.Özburun “HATIRLA BENİ HAYAT” Kitabı
• Y.Ö.Özburun “DÜŞTÜĞÜN YERDEN KALKACAKSIN” Kitabı
• İsrail Boykot Ürünleri
• Ey İsrail, ağla ve çocuklarından utan!..
• Y.Ö. Özburun “Teselliler” Kitabı

Referanslarımız

• LOREMS
• Pulsar Ajans
• Lorems Ürünleri Kataloğu
• Abdulkadir Biber

Liderlerin başarı öyküleri

Şimdi, hepsini ülkelerinin başkanlık koltuğunda veya partilerinin başında genel başkan olarak görüyoruz. Fakat, dünya siyasetinde veya ülke siyasetinde önemli kararlara imza atan bu isimlerin hiçbiri lider olarak doğmadı.

Şimdiki güçlü, sert-kavgacı görüntülerinin altında, geçmişe ait bir hikâye saklı. Bir kısmı, ciddi bir güçlük yaşamadan politikaya atılırken bir kısmı, sokakta satıcılık, tamirci çıraklığı ve benzeri işleri yaptı.

DONDURMACI CUMHURBAŞKANI NICOLAS SARKOZY Fransa’nın yeni Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy, göçmen bir ailenin çocuğu. Babası Macaristan’dan, annesi ise Selanik’ten gelerek Fransa’ya yerleşmiş. Küçük yaşta annesini terk eden babası yüzünden, çocukluğunu rahat bir şekilde geçiremedi, yoksulluk çekti. Eğitimi için babasından para istediğinde ‘benim size bir borcum yok’ cevabını almak onun için bir dönüm noktası oldu. Bundan sonra dondurma ve çilek satarak harçlığını çıkarmaya çalıştı. Daha sonra, hukuk diploması alan Sarkozy, 1977’de politikaya atıldı.

SİMİTÇİ TAYYİP ERDOğAN
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Rize’den göç eden bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi… Babası Ahmet Bey, Şirket-i Hayriye’de kıyı kaptanı olarak görev yapıyordu. İş hayatına ilkokul çağlarında atıldı, kâğıtlı şeker, su ve simit sattı. Ekmek fırınından 5 kuruşa bayat simit alarak, evde annesinin ısıttığı simitleri 10 kuruşa satması, sokakla ve ticaretle tanışmasını sağladı. Yine aynı dönemde top sahalarında su satması, onu futbolla tanıştırdı. Uzun bir dönem futbol oynadı. 1978’de Beyoğlu Gençlik Kolları Başkanlığı ile siyasete girdi.

TAMİRCİ, SİMİTÇİ, AMBAR GÖREVLİSİ DENİZ BAYKAL Kafkasya göçmeni Hüseyin Hilmi Bey ile Mısır göçmeni Feride Hanım’ın oğlu olan Deniz Baykal, çocukluğunda birkaç işte birden çalışmış. Tamirci çıraklığı ve simitçilik yaparak harçlığını çıkaran Baykal, doğup büyüdüğü Antalya’da okurken Toprak Mahsulleri Ofisi’nde ambar puantörlüğü ve tekneyle karpuz nakliyeciliği yapmış. Heybeliada Deniz Lisesi’ne girmek istemiş; ama sağlık raporu alamadığı için giriş sınavını geçememiş. Hukuk eğitimi alan Baykal, ilk kez 1973 yılından milletvekili seçilerek politikaya atıldı.

ÇIRAK GERHARD SCHRÖDER
Doğduktan kısa bir süre sonra babasını kaybeden Gerhard Schröder’in, annesinin ikinci evliliğinden olan kardeşlerinin de bakımını üstlendi. Komşu kentlerdeki okullara gidip eğitimini sürdürürken, 14 yaşında itibaren çeşitli dükkanlarda satıcı olarak çalışmaya başladı. Genç yaşlarda amatör futbol liglerinde de iyi bir orta saha oyuncusu olarak top koşturdu. 1963’te Almanya Sosyal Demokrat Partisi’ne girmesi ile başbakanlığa giden yolu açmış oldu.

KİMSESİZLER YURDU BAŞKAN YAPTI VLADIMIR PUTIN Leningrad’da fabrika işçisi bir anne ve donanmada görevli bir babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Hukuk fakültesini bitirip KGB’ye girmesinden önce resmî kayıtlarda hiçbir bilgiye rastlanmayan Putin’in, annesinin hayatta olduğu anlaşıldı. KGB ajanlarının ‘konuşma’ uyarısına rağmen bilgi veren annesi Vera Putina, küçük yaşlarda çocuğundan ayrı kaldığını söyledi. Oğlunun büyükanne ve büyükbabasının hastalığı üzerine kimsesizler yurduna verildiğini aktardı.

YOKSULLUK, SOSYALİZMİ GETİRDİ FIDEL CASTRO
İspanya göçmeni Angel Castro Argiz’in, aşçısı Lina Ruz’dan doğan beş çocuğundan ikincisi olan Fidel Castro’nun çocukluğu, yoksul bir yöre olan Mayari’de geçti. Oriente ilinin merkezi Santiago’daki Katolik okullarında ve Havana’daki Cizvit Lisesi Belen İlahiyat Okulu’nda eğitim gören Castro, hukuk eğitiminden sonra siyasî kariyerine ilk adımını attı. Yoksul bir çocukluk geçirmesi onu ülkesinde sosyalist bir düzen kurmaya götürdü.

FAKİRLİKTEN OKUDU HUGO CHAVEZ
28 Temmuz 1954’te ailenin altı erkek çocuğundan biri olarak dünyaya geldi. Yerli ırkla siyah ırkın karışımı, ‘Zambo’ diye adlandırılan bir ırka mensup olan Chavez’in anne ve babası öğretmendi. Orta halli bir ailenin çocuğu olarak okumak dışında bir seçeneği olmadığı için askerî okula kaydını yaptırdı. Askerî öğrenci olarak gittiği Peru’da ise siyasetle tanıştı. Siyasette sol blokta yer alan Chavez, devlet başkanlığı görevinde dünya solunun ümidi haline geldi.

GRUBUNU BIRAKIP BAŞKAN OLDU BILL CLINTON
19 Ağustos 1946’da Arkansas’ın Hope şehrinde dünyaya gelen Bill Clinton, doğumundan 3 ay sonra babasını kaybetti. 4 yaşındayken annesi, üvey babası Roger Clinton ile evlendi. Lise döneminde, üvey babasının soyadını alan eski ABD Başkanı, birçok defa okulunu profesyonel bir müzisyen olmak için bırakmayı düşündü. Ancak ‘Boys Nation’ isimli grubu kurmuşken, Beyaz Saray’da John F. Kennedy ile tanıştı. Bu tanışma siyasete ilk adımı da beraberinde getirdi.

EŞEKTEN DÜŞTÜ, PİLOT OLAMADI TURGUT ÖZAL
Banka memuru bir baba ve ilkokul öğretmeni bir annenin çocuğu olarak dünyaya gelen Turgut Özal, İstanbul Teknik Üniversitesi’nde elektrik mühendisliği eğitimi aldı. Devlet Planlama Teşkilatı’ndaki görevi ile bürokrasiye, Adalet Partisi ile de siyasete atılan Özal, siyasi kariyerini görevdeyken vefat ettiği cumhurbaşkanlığı görevi ile noktaladı. çocukluğunda bir dönemde ise pilot olma hayali kurdu. Eşekten düşerek kolunu sakatlayınca bir kolu biraz kısa kalan Özal’ın pilotluk hevesi kısa sürede sona erdi.

TÜCCAR OLAMADI, SİYASETE ATILDI ABDULLAH GÜL
1950 yılında Kayseri’de doğan Abdullah Gül, İstanbul Üniversitesi’nde iktisat eğitimi aldı. İstanbul Üniversitesi ve Sakarya Üniversitesi’nde hoca olarak çalıştıktan sonra İslam Kalkınma Bankası’nda bulunan Gül, 1991’de Kayseri milletvekili seçildi. Gençliğinde dedesinin, limonata sattırmak istediği Gül, yüksek sesle bağırıp müşteri toplayamadığı için limonataları satamadı. Böylece, ticareti mi eğitim hayatını mı seçeceği belli oldu. Gençlik yıllarında başlayan siyasi hayatı onu cumhurbaşkanlığı adaylığına kadar getirdi.

ÇANKAYA KÖŞKÜ’NDE DOĞDU MEHMET AĞAR
1951 yılında Ankara’da babasının görev yaptığı Çankaya Köşkü’nde doğdu. Aslen Ardahan’dan Elazığ’a göç etmiş bir ailenin çocuğu olan Mehmet Ağar, emniyet müdürü olan babasının memuriyeti dolayısıyla pek çok il gezdi. Çankaya’da dünyaya gözlerini açan ve taşrada çocukluk ve gençliğini geçiren Ağar, Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden mezun olduktan sonra Emniyet’teki görevin başladı. Çeşitli görevlerde bulunduktan sonra Emniyet Genel Müdürü oldu. Politikaya atılan Ağar, genel başkanlığa kadar yükseldi.

Kaynak: Zaman

Türkiye´nin girişimci haritası

İçlerinde 80 milyon dolar ciro yapan da var, birkaç yüz milyar lira ciro yapan da. 20 milyon dolar ihracat yapan da var, ´ihracata hazırlanıyoruz´ diyen de.

Çılgın mühendis…

Genç mühendis, işe yeni başladığı şirketteki bir toplantıya katıldığında, masa üzerindeki gazeteye göz atıp âniden yerinden fırladı ve ‘eyvah mahvoldum’ gibilerden bir şeyler söyleyip koşar adımlarla odasına girdikten sonra, kapısını da arkadan kilitledi. Bir anda buz gibi bir hava esti içeride.

Şirket sahibi, çok babacan insandı. Toplantıyı bir bıçak gibi kesip:

-Bu işte bir bit yeniği var, dedi. Mühendise kötü birşeyler oldu. Dikkat edin, canına kıyabilir.

Şirket çalışanları, müdürün ne kadar tecrübeli olduğunu bildiklerinden, hep birlikte yerlerinden fırladı. Sekreterlerden biri, mühendisin okuduğu gazeteye bakarak:

-Biliyorsunuz ki bugün borsa tepetaklak geldi, dedi. Mutlaka çok sayıda hissesi vardı.

Bir başkası:

-Faiz veya repo da olabilir, diye araya girdi. Yüzde ikiyüz sınırı aşıldı.

Diğeri, kendinden emin bir tarzda:

-Dün dolar bozduracağını söylemişti, dedi. Bugün döviz âniden yükseldiği için, milyarlarca lira zarar etmiş olmalı.

Şirketin muhasebe müdürü:

-Kesinlikle yanılıyorsunuz, diye lafa karıştı. Daha üç gün önce avans çekmişti. Paralı insan böyle birşeyler yapmaz. Olsa olsa karısıyla kavga etmiştir.

Kadın sekreterlerden biri:

-Öyledir öyledir, diye atıldı. Hanımına geçen gün rastlamıştım, çok suratsız biriydi.

Bütün ihtimaller tek tek sıralanırken, şirket müdürü,:

-Konuşmakla vakit kaybetmeyelim, diye gürledi. Her an bir tabanca sesi gelebilir içerden..

Müdürün sözleri, ortalığı tekrar karıştırdı. Şirkette ne kadar çalışan varsa, mühendisin kapısına yığıldı. Müdür bey, etrafındakileri bir el işaretiyle susturduktan sonra, yumuşak bir sesle:

-Mühendis beyyy!.. diye seslendi. Benim canım kardeşim, sakın bir çılgınlık yapma. Biliyorsun ki bu dünya fânidir. Bir gün zaten öleceğiz, değil mi?

Mühendisin bulunduğu oda müstakil olduğu için başka bir mekana bağlanmıyordu. Bu yüzden de herkes, onun içeride olduğundan emindi. Oda kapısı da özel olarak izole edildiği ve iki adet çelik levhadan yapıldığı için bütün çabalara rağmen kırılmıyordu. Buna rağmen içeriden çıt çıkmıyordu. Bu arada itfaiyeye haber verildi, altıncı katta bulunan odanın pencereleri altına brandalar gerildi ve televizyon kameramanları, yüzlerce meraklı eşliğinde canlı yayına geçerek, adamın aşağı atlaması için duaya başladılar. Mühendis bey, on beş dakika sonra kapıyı açtı. Yüzü ışıl ışıldı ve neler olup bittiğinden habersiz görünüyordu. Kapı önündeki  kalabalığın şaşkın bakışları arasında:

-Az kalsın ikindi namazını kaçırıyordum, diye gülümsedi. Dünya fâni olduğundan, bu iş ihmale gelmez.

Cüneyd Suavi

Güzel 1 Başarı Hikayesi

BAŞARININ SIRRI

İş adamının işleri bozulmuştu. Ne yaptıysa olmuyordu. Bir zamanlar çok başarılı bir insan olmasına rağmen şimdi büyük olan sadece borçlarıydı. Bir taraftan kredi verenler onu sıkıştırırken, diğer taraftan da bir sürü insan ödeme bekliyordu. Çok bunalmıştı ve hiçbir çıkış yolu bulamıyordu. Nefes almak için parka gitti. Bir banka oturdu, başını ellerinin arasına aldı ve bu durumdan nasıl kurtulacağını düşünmeye başladı. Tam bu sırada birden, önünde yaşlı bir adam durdu.’Çok üzgün görünüyorsun. Seni rahatsız eden birşey olduğu belli… Benimle Paylaşmak ister misin?’ diye sordu yaşlı adam. İşadamının yakınmalarını dinledikten sonra da, ‘Sana yardım edebilirim’dedi. Çek defterini çıkardı. İşadamının adını sordu ve ona bir çek yazdı. Çeki ona verirken de şöyle dedi: ‘Bu para senin. Bir yıl sonra seninle burada buluştuğumuzda bana olan borcunu ödersin. Hadi al’ dedi. Ve yaşlı adam geldiği gibi hızla gözden kayboldu. İşadamı elindeki çeke baktı. Çekte 500.000 dolar yazıyordu ve imza ise John Rockefeller’e aitti, yani o gün için dünyanın en zengin adamına. ‘Tüm borçlarımı hemen ödeyebilirim’ diye düşündü. John Rockefeller’e ait bu çekle her şeyi çözebilirdi. Ama çeki bozdurmaktan vazgeçti. Bu değerli çeki kasasına koydu. Onun kasasında olduğunu bilmenin güveniyle yepyeni bir iyimserlikle işine tekrar dört elle sarıldı. Büyük küçük demeden tüm işleri değerlendirmeye başladı. Ödeme planlarını yeniden yapılandırdı. İyi yapılan işler yeni işleri doğurdu. Birkaç ay sonra tekrar işlerini yoluna koyabilmişti. Takip eden aylarda ise borçlarından tümüyle kurtulup hatta para kazanmaya başlamıştı. Tüm bir yıl boyunca çalıştı durdu. Tam bir yıl sonra, elinde bozulmamış çek ile parka gitti. Kararlaştırılmış saatin gelmesini bekledi. Tam zamanında yaşlı adamın hızla ona doğru geldiğini gördü. Tam ona çekini geri verip başarı öyküsünü paylaşacakken bir hemşire koşarak geldi ve adamı yakaladı. Hemşire ‘Onu bulduğuma çok sevindim, umarım sizi rahatsız etmemiştir’ dedi. ‘Çünkü bu bey sürekli olarak huzur evinden kaçıp, bu parka geliyor. Herkese kendisinin John Rockfeller olduğunu söylüyor’ diye ekledi. Hemşire adamın koluna girip onunla birlikte uzaklaştı. İşadamı şaşkın bir şekilde öylece durdu kaldı. Sanki donmuştu. Tüm yıl boyunca arkasında yarım milyon dolar olduğuna inanarak işler almış, yapmış ve satmıştı. Birden, hayatının akışını değiştiren şeyin para olmadığını fark etti. Hayatını değiştirenin yeniden kendinde bulduğu kendine güven ve inançtı. Başarının sırrı, kasamızda duran değil, kendi kalbimizde ve kafamızda olanlardır. Başka yerde aramaya gerek yok.

Kaynak: Erol Marketing Üye PlatFormu

Diplomasi yok, şirketi var

Şu ‘diploma’ takıntısı yok mu? Adamı yiyip bitiriyor. Her yıl 1.5 milyon genç, akıncı misali Viyana kapılarına dayanır gibi ÖSS’de ter döküyor. Sonuç malum; 1 milyonu aşkın genç sınav kapısından boynunu bükerek hayallerini bir sonraki yıla bırakıyor.

Hemen hepsi bütün soruları doğru cevaplasa bile bu adayların üniversiteye aynı anda girme şansları yok. Çünkü eldeki üniversite adedi ve kontenjanları belli. Oysa ‘üniversite diploması’na sahip olmamak dünyanın sonu değil. Çünkü piyasa, üniversitenin yolunu bilmemesine rağmen iş hayatında başarılı olan genç isimlerle dolu. Sacit Naşit Batllo, Barış Çayla ve Olcay Ocaklı ‘diplomasız ama başarılı’ isimlerden sadece üçü… Sacit, daha 26 yaşında ve yıllık cirosu 9 milyar Euro olan dünyanın en büyük ikinci tekstil firmasının Türkiye’deki tek sorumlusu. Kapanmak üzere olan şirketi bir yılda ayağa kaldırmış. Şimdi firma adına Türkiye’de 700 bin parça malı fason ürettirip ihraç ediyor. Üstelik bu kadar büyük bir organizasyonu sadece 12 kişi ile yürütüyor. Olcay, ortaokulu terk ederek Sultanahmet’te tezgâhtarlık yapmaya başlamış. Bugün dünyanın en zorlu pazarı Japonya’da bir şirketi var. Liseyi dışarıdan bitiren Barış Çayla ise turizm piyasasında herkesin parmakla gösterdiği bir acentenin başında.

Malum her Türk gencinin gönlünden ÖSS’den şık bir puan kapıp iyi bir bölümde okumak geçer. Bu aileden genetik olarak geçse gerek, daha çocukken ‘ne olmak istediği’ yönündeki soruya her Türk evladı nedense ‘doktor ve mühendis’ seçeneklerini ezbere sıralar. Allah’tan bu ezber son zamanlarda bozuldu. Azınlıkta kalsalar da yeni neslin arasında, ‘Ben büyüyünce veteriner olacam.’ gibi farklı sesler de çıkıyor. Ancak azınlığın seçeneklerinin bile üniversiteye endeksli olduğuna dikkati çekmek gerek. Her yıl 1,5 milyon gencin akıncılar misali ÖSS kapısına dayandığını ve bu kapının ‘Hayber’den zorlu olduğunu hatırlatmakta fayda var. Çünkü 1 milyondan fazlası bu sınavda ‘ister istemez’ eleniyor. Şimdi gelin kendinizi bütün bir aile, hatta bazen sülalenin umut bağladığı bir gencin yerine koyun da sınavı kazanamayın! Ölümden beter bir durum. Ancak ne üniversiteyi bitirmenin belirli bir iş garantisi olduğunu öne sürmek ne de diploma olmadan iş hayatında mutlak anlamda başarısız olunacağını varsaymak mümkün. Kaldı ki iş hayatı sayısız ‘genç’, ‘diplomasız’ ve ‘başarılı’ örneklerle dolu.

Örneğin, daha 26 yaşında dünyanın en büyük ikinci tekstil firmasının Türkiye’deki tek sorumlusu olan Sacit Naşit Batllo. Burada bahsettiğimiz yıllık cirosu 9 milyar Euro olan devasa bir şirket. Sacit, Suriye asıllı bir baba ile İspanyol annenin dört çocuğundan en küçüğü olarak Barcelona’da dünyaya gelmiş. ‘Naşit’ babasının ‘Batllo’ annesinin soyadı. Üç yaşında babasının işlerinden dolayı Şam’a taşınmışlar ve oradan da ilkokul üçüncü sınıfta iken İstanbul’a gelmişler. Sacit, okul hayatı boyunca öğretmenlerle yıldızının barışmadığını söylüyor. Sürekli öğretmenlerin anlattıklarında açıklar aradığını anlatıyor. Sınıfta, ‘Hocam madem su 100 derecede buharlaşıyor ve gaz küçük su taneciklerinden oluşur, o zaman neden bu su tanecikleri yerçekimine kurban gitmiyor?’ gibi akla ziyan sorularla öğretmenlerini çileden çıkarmış. Bir keresinde ortaokulda sınıfta bile kalmış. Üniversiteyi çok istemesine rağmen kazanamayınca soluğu İspanya’ya yerleşen ailesinin yanında almış. İki yıl tekstilci babasının yanında ‘hamallık’ yaptıktan sonra babası ile anlaşamayınca çareyi İstanbul’a dönmekte bulmuş. Sacit, “Babam bana ayrıcalık yapmadı. Aksine en ağır işleri bana yaptırdı.” diyor. İstanbul’a geldikten sonra iki ay iş arayan Sacit’in talihi bir gazete ilanı ile değişmiş. Sabri Doğan’ın sahibi olduğu Dodo Kumaşçılık’ta işe başlayan Sacit, iki yıl içinde piyasada tanınan bir isim olmuş. İki yılın sonunda İspanyol tekstil firmasından teklif alan Sacit, ‘babam’ dediği Sabri Doğan’ın da olurunu alarak İspanyol firmasına transfer olmuş.

“Şirkete geldiğimde İspanyollar firmayı kapatarak Türkiye’den çekilmek üzereydi. Şimdi ise ayda onlar adına Türkiye’de 700 bin parça malı fason ürettirip ihraç ediyoruz. Toplam 12 fabrika ile çalışıyoruz. Ekibim 12 kişiden oluşuyor. Bu çapta bir organizasyonu 12 kişi ile yapabilecek Türkiye’de bir firma yok. Zaten bu da imkansız.” diyor kendisinden emin bir ifadeyle. Ekibini tek tek kendisi seçmiş. Seçerken iki kriteri olduğu anlatıyor: ‘İşe aç ve genç olmalı.’ Sacit’in en büyük hayali kendi şirketini kurmak. Ancak yaşı her ne olursa olsun sadece hobi olarak bir gün üniversiteye gitmeyi düşünüyor.

Japonya’ya uzanan başarı öyküsü

Tıpkı Sacit gibi sıradışı bir diğer başarı öyküsü ise Olcay Ocaklı’ya ait. Ortaokulu bile bitirmeden öğretim hayatına ‘bye bye’ diyen Ocaklı’nın İstanbul’da başlayan ‘halıcılık’ macerası dünyanın en zorlu pazarı Japonya’ya devam ediyor. Osaka’da ilk dükkanını dört sene önce açan Ocaklı, yakında Tokyo’ya da bir şubesini açmayı planlıyor. Ocaklı’nın hikâyesi de Sultanahmet’te başlıyor. Ortaokulu terk edince bir yandan İngilizce kurslarına devam edip bir yandan da Sultanahmet’te tezgâhtarlık yapmaya başlamış. İlk satışını Japon turiste yapınca o hevesle kendisini Japonca öğrenmeye adamış. Yıldız Teknik Üniversitesi bünyesindeki Japonca kurslarına kısa bir süre devam ettikten sonra ise soluğu Japonya’da almış. Yanında götürdüğü halıları orada satarak seyahat parasını çıkaran Ocaklı, bu sefer Japon alfabesine el atmış. Dünyanın en zor alfabesi kabul edilen Hiragana ve Katagana’yı öğrenmiş. “Bu seyahatlerimde Japonlar ve Japon piyasası hakkında da çok şey öğrendim. Japonlar alışverişi seven bir millet, ama çok titiz ve sabırlılar. Güvene çok önem veriyorlar. Bu yüzden sadece Japonca bilmeniz malı satmanıza yetmiyor. Japonlar arasında güvenilir de olmanız gerekli.” diyor. Japon turistlerin Ortadoğu’da çıkan en ufak çatışma ve Türkiye’de meydana gelen terör hadiselerinden çabuk etkilenmelerinden dolayı kapağı Japonya’ya atmaya karar vermiş. İlk olarak kendisinden alışveriş yapan Hirai Mariko’ya ortaklık teklif etmiş. Şimdi Mariko ile birlikte Osaka’nın en büyük caddesi Shinsaibashinin Yotsubashi’de ‘Alaturka’ adlı mağazayı işletiyor. Bir yandan ‘www.e-jutan.com’ adlı internet sitesi ile, diğer taraftan Japonya’nın önde gelen alışveriş merkezleri Takashimaya, Hanshin ve Daimaru’da periyodik olarak sergiler açarak Türk kültürünü Japonlara tanıtmaya çalıştığını söylüyor. Ocaklı ‘okuyamama nedenini’ ise şöyle açıklıyor: “Bizim zamanımızda özel okul yoktu. Devlet liselerinde ise derslerimizin çoğu boş geçiyordu.”

‘Liseyi dışarıdan bitirdi ama Türkiye’nin en başarılı turizmcisi’

Barış Çayla, çalışma hayatına 13 yaşında başlamış. Liseyi dışarıdan bitiren Çayla, 17 yaşında Taksim’deki Fransız Konsolosluğu’nun kafetaryasını işletmesini almış. Askerden sonra turizm giren Çayla, kısa sürede 1990’lı yılların en büyük acentesi Topkapı Konsept’in Ege sorumlusu olarak yükselmiş. Gösterdiği yüksek performanstan dolayı buradan ayrılıp Ege’ye turist getiren dört acentenin turistik operasyonlarını üstlenmiş 1996’dan beri İstanbul’da bir acentenin operasyonlarını yürütüyor. Çayla’nın başında bulunduğu şirket iki yıl üst üste ‘Türkiye’nin en iyi acentesi’ olarak turizmcilerin oscarı olarak bilinen ‘Skalite Ödülü’nü almaya hak kazandı.

Türkiye’de diploma ile değerlendiriliyorsunuz

Hakan Baykal (Zirve Dergileri Rehberlik Uzmanı): Algı böyle. Bu yüzden iki yıllık yüksekokullar tercih edilmiyor. Ancak işsizlik oranı üniversite mezunlarında daha yüksek. İki yıllık üniversite okuyanların veya lise mezunlarının hayata erken atılma gibi bir avantajları söz konusu. Eldeki veriler üniversite diplomasının çok da fazla işe yaramadığını gösteriyor. Yapılan masrafın karşılığı da iş hayatında alınamıyor.

Piyasada ‘beyaz yaka’ doygunluğu var

Kemal Pehlivanoğlu(Eğitim ve Yönetim Danışmanı):Örneğin, AB içerisinde seyahat edilebilecek sıfatları haiz TIR şoförümüz yok. Geçen büyük bir optik grubu ile bir araya geldim. Açtıkları mağazalara yetişemediklerini; çünkü ellerinde yeterli sayıda optisyen bulunmadığından yakınıyorlardı. Ya da Türkiye’nin her yerinde mantar gibi yayılan konutlara bakın. Emlak piyasası açıldı. Ancak şu anda sektörde emlak portföyünü yönetecek danışman yok. Çünkü öğrencinin 18’ine kadar meslek edinme şansı yok. Üniversiteyi deniyor. Kazanamazsa tekrar şansını denemeye çalışıyor. Eğer giremezse bu sefer onu asker ocağı bekliyor. Bir insanı 21 yaşından sonra nasıl meslek sahibi yapabilirsiniz ki? Elimde 15 tane işletme mezunu iş arayan eleman var; ama bir tane optisyen yok. Gençler üç adım sonrasını görmüyorlar ve ebeveynleri de gençlere ufuk verme meselesinde maalesef yetersiz kalıyor.

Hakan YILMAZ

Kaynak:Gençlik/Zaman

Ems Başarı Hikayem

Şimdi Reklamlar :)

Şimdi Reklamlar :)

Copyright © 2009 Düşün ve Başar · Web Tasarım Hosting by Pulsar Ajans · Giriş

Abdulkadir Biber