“Bu Vatan Sahipsiz Değildir”
Aralık 9, 2009
Bir baktım karşımda ne göreyim; boynu bükük, elinde bastonlu bir yaşlı adam, sordum:
— Be amcam sen ne yaparsın bu mekânlarda, senin ne işin var buralarda, sen nasıl geldin bu halinle bu mekânlara,
Yorgun düşmüşsün buyur gel kulübümde misafir edeyim, belli ki dinlenmeye ihtiyacın var senin.
Benim ilk önce adımı sordu. Adım Mehmet dedim. Daha sonra şöyle bir durdu ve başını birazcık yukarı doğru kaldırarak şunları fısıldadı;
“Savaş biteli bunca sene olmasına rağmen bu topraklar halen buram buram şehit arkadaşlarımın kanı kokmaktadır.”
Yaşlı amca öğle deyince benim tüylerim diken diken oldu ve bir ürperti doldu içime, sanki çok dertli vatansever bir yapısı vardı. O günlerde ben de kişisel gelişim kitapları çok okuduğum için az çok insanları duruşuyla da tanıyabiliyordum. Yaşlı amcaya;
“Peki, amca senin adın nedir? Sen ne yaparsın buralarda demiştim ama soruma cevap vermedin?”
“Buralarda bir küçük kulübe olacak beni oraya götürebilir misin yavrum?” dedi.
“Hayırdır amca ne kulübesi bu?” deyince,
“Kazakistanlı Şehit Muhammed’in buralarda yaptırmış olduğu bir baraka vardı, yavrum o kulübe…”
Ve yaşlı amca sözlerine devam edemedi düşecek gibi oldu hemen koştum koluna girdim kaldırdım ve küçük barakama doğru yola koyulduk, içimden de aynen şunları geçiriyordum.
“Bu bahsettiği kişi sakın benim dedem olmasın! Be güzel insan! Seni buraya getirecek olan sevda neydi acaba, bu yaşlı halinle buraya kadar nasıl geldin sen!”
Tam kulübenin önüne geldik ki amca kulübeyi gördü ve yığılıp kaldı, baya heybetli bir yapısı olduğu için kaldırmakta güçlük çektim. Yaşlı amca uyandığında küçük kulübemde yatağın üzerinde buldu kendini.
Önce bir besmele çekti sonra anlatmaya başladı;
“Bak yavrum Mehmet, burası birlikte şehit olduğum Kazakistanlı Muhammed’in kulübesidir ve burası halen onun temiz kanı kokmaktadır.”
Beynimden vurulmuşa döndüm, sersemledim ve donakaldım… Hey Allah’ım karşımda duran insan bir şehitti ve benimle bizzat konuşuyordu kendimi toparlamakta çok zorlandım bir salatu selam getirdim ve gözyaşlarımla barakamı çağlayana çevirdim. Yaşlı amca,
“Mehmedim buraya nasıl yerleştin?” dedi. Ben de hem ağladım hem anlattım,
“Dedem Kazakistan’dan ta buraya gelmiş şehit olmuş onu ziyarete geldim ve onun hakkında bilgi toplamak için araştırmalar yaptım. Aldığım bilgilere göre dedem savaştan önce burada bir kulübe yapmış ve bu civarlarda yaşıyormuş” deyince, yaşlı amca;
“Yoksa sen Abdullah’ın oğlu musun?”
Bu sefer de ikinci bir şoku yaşadım ve kendimi kaybettim tamamen…
Aradan biraz zaman geçtikten sonra gözlerimi açtım ve vücudum halen titremekteydi,
“Amca sen kimsin nesin ne yapıyorsun, beni nereden tanıyorsun?” diyerek bağırmaya başladım, amca;
“Sakin ol yavrum sakin ol” dese de bana hiç fayda etmiyordu,
“Evet anlat seni dinliyorum bildiğin her şeyi anlat bana” diyerek haykırmaya başladım amcaya.
“Yavrum, a kuzum, Mehmedim, birlikte şehit olduğum Muhammed’in torunu olmalısın” dedi ve yamalı pantolonunun cebinden eski püskü bir fotoğraf çıkarttı ve bana uzattı. Fotoğrafı aldım bir de ne göreyim Allah’ım! Bu benim küçükken babamla birlikte çektirdiğim fotoğraf…
Benim artık damarlarımdaki kan dolaşmaz olmuştu ben buz gibi olmuştum ve gözlerimdeki yaş da artık akmaz olmuştu… Titrek bir sesle
“Bunu size kim verdi?” dedim.
“Bunu deden vurulduğunda cebinde bulmuştum, son anlarını yaşıyordu ve bana son sözü şu olmuştu:
‘Bu vatan için bir değil binlerce can şehit olsa azdır,
Torunum Mehmet bir gün beni burada arayacaktır,
Ey Hasan kardeşim! O fotoğraf sana son emanettir,
Ben ölürsem fotoğrafı sen Mehmedim’e yetiştir’
Şimdi dedenin bana vermiş olduğu emaneti getirdim sana yavrum, bu emanet üzerimde iken Cennet mekânda fazla huzurlu olamıyordum…” deyince ellerimi mevlama açtım;
“Allah’ım yaşadıklarım bir rüyamı gerçek mi farkında değilim, ama sen her şeyi bilensin bana yardımcı ol” diye dua ettim. Amcanın ismini dedemin söylemiş olduğu vasiyetten anlamıştım ve Hasan amca gitmek için,
“Artık bana müsaade” dedi, ama ben razı değildim her şeyi daha detaylı öğrenmek istiyordum bunun için ikna etmeye çalıştım. Şehit Hasan amca yataktan kalktı, benim sözlerim kalması için yeterli değildi, karar vermiş gidecekti. Hasan amca yataktan kalktığında yattığı yerin kan olduğunu gördüm, tekrar tekrar beynimden vuruldum, yığılıp kaldım… Ve bu sefer uyandığımda yanımda Hasan amca yoktu, o çoktan Cennet mekânına uçmuştu…
Aklımda binlerce soru işareti bıraktı ve gitti Şehit Hasan amca,
Ne olmuş ne bitmişti sanki rüya gibiydi bana,
Anam adımı neden Mehmet koymuştu anladım bir anda,
Sen merak etme dedeciğim;
Ezan, Kur’an ve bu cennet Vatan sahipsiz kalmayacak asla,
Aklımda cevabını veremediğim daha binlerce soru var,
Kim demiş bu vatanda ayrılığın belirtisi var,
Daha yaşı yirmi olmamış binlerce yiğit var,
Memleketi neresi olursa olsun,
Müslüman’ın göğsünde sönmeyen imanı var,
Daha ne Mehmetler doğurur bu aziz Analar,
Salât ve Selam olsun Sana En Sevgili Yar (sallallahu aleyhi ve sellem)…
(Görmüş olduğum bir rüyaya binaen yazdım bu yazıyı, yaşanmış gerçek bir olay olmasa da gördüğüm rüya gerçekten farksız değildi ya…)
Abdulkadir Biber / Çanakkale
Yorumlar
5 Yanıtlar to ““Bu Vatan Sahipsiz Değildir””
Yorum, eleştiri, fikir ve düşüncelerinizi yazabilirsiniz!
MÜKEMMELDİ BİR ÇIRPIDA OKUYUVERDİM. ALLAH SENİN GİBİ KARDEŞLERİMİZİN SAYISINI ÇOĞALTSIN. KÖŞE YAZILARINIZI TAKİP EDECEĞİM GAYRI. ALLAHA EMANET OL.
Teşekkür ediyorum mervenur hanım…
Bu topraklar kolay kolay kazanılmadı toprağım kolay kolayda kaybetmeyiz milletimizde bu iman olduğu sürece. Ellerin dert görmesin kalemin hiç incinmesin.
Çok etkili ve manevi bir yazı olmuş. Abdulkadir bey kaleminize sağlık.
Teşekkür ederim Abdullah bey. Hürmet ve Muhabbetle.