Ana ( Anne )
Nisan 10, 2010
Ana ( Anne )
FANİLER arasında en muazzez varlık ana. O yerde, gökteki bir baş ve cennet ayaklarının altında. Pabucunun tozu göze sürme kadar aziz ve. o ayaklara sürünen yüzler arş eşiğindeki başlar kadar yüce… Ana inleyen varlık, bütün bir hayat boyu inleyen ve sulayan… O’nun analığı evlatla kaim; «anam» deyen biriyle… Evlat olmayınca ana, ana değil; ya «anam» demeyince… Ananın emeli bir evlat, bazen da başka birşey… Mana gibi, ruh gibi, ideal gibi birşey…
Ana var, dünyaya getireceği yavruyu hak yoluna adar. Ana var, bir yavru ister, ister de elde etmeden inkisar içinde gider. Ana var, izah edemeyeceği yavru’nun hesabiyle iki büklüm olur ve «keşke daha önce ölüp de unutulup gitseydim» der. Ana var, evladıyla abideleşir, başı semaya ulaşır. Ana var, evladıyla derbeder ve bed-nam olur. Ana var, firavun otağında bir millet’in gözdesi. Ana var, Nebi hücresinde şeytan bendesi. Ana var sessizdir, belirsizdir, meçhuldür; fakat güller, çemenler yetiştirir. Ana var, destanlara sığmaz; a zihinlerde, sinelerde göklerdedir, Ana var, kâğıttadır, kalemdedir, romandadır.
Toprak, tohuma ana; kaynak, çağlayana; Havva insanoğluna; Meryem bir Ruh’a; Âmine bütün bir hakikat’e, varlığının sırrına, surların özüne…
İyisi de var, kötüsü de ana’nın; iyisine canlar feda; ya kötüsüne, talihsizine ne demeli… Evladından yana gülmemişe gün yüzü görmemişe…
Ana-evlat iki vücut bir ruh; o. vücudundan bir parça, kucaklarda dilruba emekleyen yumurcak ve nihayet birbirini takip eden ayrılışlarla, ana için sineyi yakan bir kor, kalbe saplanan bir mızrak.
Gelişme dönemi, tahsil hayatı, askerlik çağı, bunların her biri ananın yüreğini ağzına getiren bir ızdırap dönemeci. Ana her zikzakta bir sürü göz-yaşı döker… Okuma ayrılığına, izdivaç ayrılığına ve askerliğe… Ana daima ağlar, daima buhurdan gibi tüter. Teselli bulup durduğu olduğu gibi, sel sel olan gözlerinin yaşında boğulduğu da olur. O mukaddeslerine, vatanına, namusuna kurban verdiği yavrusunu armağan sayar ve teselli olur. Ya bir hiç uğruna ölene… İşte burada ananın dili tutulur. Evet, o küffara karşı şehit olan evladına koşmalar dizer, ninni söyler, onlarla avunur. (Burası Yemen’dir, gülü çemendir, giden gelmiyor acep nedendir, acep nedendir.) Gözlerde şehit silueti kulakta Cennet ırmakları gibi Onun sesi; «Küffar Kırım’ı aldı anam, Düşman yurduma daldı anam, ırzım paymal oldu anam, Ben oraya giderim.» Kırım’da küffara iltihak eden de var; Plevne’yi unutup Tuna’da tenezzühe çıkan da var, işte ananın belini büken de bunlardır. Eski kurbanın düşmanı, yeni kurbanın dostu; ne desin ana. bu girift bilmeceye…
Vay benim talihsiz anam! Kalbi rahatsız anam; kaddi bükülmüş göz- teri dolmuş anam; dizine vurup saçını yolan anam; kim etti bunları sana, kim kıydı kalbinin semeresine, gözünün nuruna. Kıralım o elleri, su serpelim ateşine… Artık ağlama anam; gözyaşlarında meydana gelen bulutlar, ta arşa kadar yükseldi. Bak şimdi orada şimşekler, burada rüşeymler; dağınık kâkülünü düzeltmek için sana koşuyorlar… Biz hepimiz senin feryadına koşuyoruz. Dudağımızda kurtuluş nağmesi, elimizde Yusuf’un gömleği, Çin-t cebinine, yaşaran gözlerine sevinç müjdesi ile geliyoruz. Sessiz infiallerin dinsin diye, kanayan yaraların onulsun diye, bütün bir mücrimler topluluğu adına afv dileyip eşiğine baş koyduk anam.
Sızıntı – Nisan 1979 Yıl :1 Sayı :3
Paylaş ------------------------------------------------------------------ -----------------------------------------------------------------Yorumlar
2 Yanıtlar to “Ana ( Anne )”
Yorum, eleştiri, fikir ve düşüncelerinizi yazabilirsiniz!
Hakiki insanın kıymeti onun dünya hayatına gelmesinde ruhen,bedenen, kalben ızdırap çeken varlığa olan davranışlarıyla ölçülür, küçükken eteğini bırakmadığımız, korktuğumuzda içimizden ne olur Allahım annem yanıma gelsin dediğimiz , pazarda dolaşırken beğendiğimiz herhangi bir şey için “anne neolur bunu bana alsana” diye yürekten yalvardığımız kadının yazıkki büyüdüğümüzde şivesinden, üstü başından utandığımız ,hele hele bir de üniversiteye gittiysek daha bir garip gördüğümüz varlığa dönüşmesinde biz insancıkların cüce ruhları, kalitesiz vicdanları vardır , halbuki biz sözüm ona okumuş , yabancı dil bilen, ayakları üzerinde duran kocaman insanlarız(!), hep birilerini mutlu etmek isteriz ,iyi diye anılmak için , nefsimize ağır gelsede nazik olmaya çalışırız , kaba demesinler diye, hazindirki hepsinden de neredeyse manasız karşılıklar alırız, kaçımız Allah aşkına anamız babamız için bir şeyler yapıyoruz , kaçımız ana ve babamız için sabahlara kadar yalvarıyoruz , sorarım size gerçekten mutlu muyuz, gerçekten huzurlu muyuz, gerçekten başarılı mıyız…
Olamayız , olamayız çünkü güneşe sırtını dönen kendi kaybetmiştir , emaneti yerinde aramak lazımdır
Sevgili peygamberimiz iyilik gibi ilahi lutfun adresini üç kez annen, annen, annen ve babandır diye söylemiştir..
sorarım kaçımız gerçekten mutluyuz ve huzurluyuz…
kaçımız ana ve babamız için nuruz…
Çok güzel yorumlamışsınız, yüreğinize sağlık. Hürmet ve Muhabbetle.